كـلام ضـاوي – 7 -
راه ... راه
راه راه
... وُراه راه
فين
مشيتْ نَلقاه
ف باب
الْفَرْح فْراقو
وف باب
الحزن مَلْقاه
ويلا
رجعت نكدان
مرْكبي
، مواجو مغَرْ قاه
لا
تتْخَالْفو ف سباب همّي
آش من
همْ غيرو نلقاه ؟
راه راه
... وُراه راه
الناس
كلها عارفاه
كظلْها
، ومنو ضاقت
تا في
لمنام شايفاه
قاصدة
وملّي يتْسيَّف
تَصْدق
تالعنوان متلفاه
راه
ساكن ظل الهم
والناس
صابرة مردْفاه .
راه راه
... وُراه راه
فين
صدِّيت تسمع لْغاه
ماف
الخاطر، حتى هو قراه
مازال
باقي ، وما حد بْغاه
ف الضّو
تابوت ساترو
راﭭد ،
اسْرارو منغْـنْغاه
وفي
الظلام كيف الوطواط
مولاتو
ف الـﮔرنة امَّرْغاه .
1994

|